Nine – filmrecensie

Posted in film, meningen, muziek on February 28th, 2010 by diedericky

 

 

Nine-Movie-Posters-nine-2009-9419571-950-1407 nine-21 nine_katehudson-danieldaylewis

 

De film vertelt het verhaal van filmregisseur Guido Contini en speelt tijdens de hoogtijdagen van de befaamde Cinecittà Studio’s in Rome. Na enkele flops wil Guido zich revancheren maar zijn nieuwste film alomvattend getiteld ‘Italia’ wil maar niet vlotten. Ondertussen bezwijkt hij bijna aan de druk van pers, fans, zijn altijd aanwezige producent en de vrouwen in zijn leven. Een flinterdus verhaal dus. Guido, hoewel uitstekend gespeeld door Daniel Day-Lewis, is bovendien een door zichzelf geobsedeerde labiele man die zelden sympathiek overkomt. Daar staat tegenover dat de film een lust is voor het oog en het oor met de weelderige decors en de muzikale intermezzo’s van vele bekende actrices Penélope Cruz,Nicole Kidman, Judi Dench, Kate Hudson, Sophia Loren, Stacy Ferguson. Een mooie gestileerde mix van film en musical dat geen moment verveelt maar wel een spetterend slotstuk mist.

Tags: , , , ,

Love Happens – filmrecensie

Posted in film, meningen on December 14th, 2009 by diedericky

 

LVH_1Sheet_1 (Page 1) love-happens love_happens01

 

Een goeroe op het gebied van leedverwerking Burke Ryan (Aaron Eckhart) ontmoet in het hotel waar hij een lezing geeft bloemiste Eloise (Jennifer Aniston). Door Eloise komt Burke erachter dat hijzelf nog veel leed heeft te verwerken. En natuurlijk bloeit er iets moois tussen de twee. Gaap. De film is oversentimenteel, niet grappig en zit vol voorspelbare dialogen. Enig lichtpuntje: Jennifer Anniston is altijd prettig om naar te kijken. Toch een dikke onvoldoende.

Tags: , , ,

Inglourious Basterds – filmrecensie

Posted in film, meningen on November 26th, 2009 by diedericky

 

 

inglourious-basterds-new-poster1 Inglourious-Bastards inglourious-basterds-19311

Inglourious Basterds is de laatste film van Quentin Tarantino. Films van Tarantino zijn bijna altijd bijzonder. Ook nu weer. Inglourious Basterds speelt zich af tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. Net als in zijn Kill Bill filmreeks is ook Inglourious Basterds verdeeld in hoofdstukken waarin de twee verhaallijnen uit de doeken worden gedaan. Het Joodse meisje Shosanna (Mélanie Laurent) weet te ontsnappen aan een door de Duitsers aangericht bloedbad en duikt onder in Parijs. Rond diezelfde tijd zaait een groep partizanen onder leiding van Aldo Raine (Brad Pitt) dood en verderf onder Duitse soldaten. Zowel het meisje als de partizanen hebben een geheel eigen plan om de Duitsers de genadeslag toe te brengen. Maar de dingen lopen net iets anders dan gedacht. Elke Tarantino film is een orde aan de filmindustrie. Alleen al de openingsscene van de boer die in de verte de Duitsers ziet aankomen en zijn gezinsleden maant om naar binnen te gaan, komt regelrecht uit ‘Once Upon A Time in The West’ van Sergio Leone, waarin precies zo’n scene zit. Met dien verstande dat het geen Duitsers maar het bandieten zijn. Je voorvoelt dat dit niet goed gaat aflopen. Maar er zijn meer overeenkomsten met de klassieke Spaghetti Western: de goeden zijn net zo slecht als de kwaden en natuurlijk de plotselinge en groteske geweldsscènes. Een Tarantino film is geen Tarantino film zonder absurde karakters en dito dialogen. Dat is wel iets waarvan je moet houden. Hier zul je geen morele diepgang vinden. Qua acteerprestaties is Brad Pitt helaas de zwakste schakel met zijn veel te vet aangezette Amerikaanse accent. De helft van de tijd versta je geen woord van wat hij zegt. De show wordt onmiskenbaar gestolen door Christoph Waltz met zijn vertolking van Hans Landa, de ijskoude, ietwat sinistere doch uiterst hoffelijke SS-officier die op geheel eigen wijze jacht maakt op de bende. Misschien wel de slechtste slechterik van de laatste jaren. Tot slot zit de film boordevol muziek van hedendaagse bands maar ook van Ennio Morricone, bekend voor zijn soundtracks voor – jawel – Spaghetti Westerns.

Tags: , , , ,

Das Leben der Anderen – filmrecensie

Posted in film, meningen on November 17th, 2009 by diedericky

leben_der_anderen leben_der_anderen_das_gross large_349364

De film vertelt het verhaal van een schrijver in het voormalige DDR die onder verdenking komt te staan van de geheime dienst, de Stasi. Als een bevriende regisseur zich van het leven berooft, besluit de schrijver een daad te stellen. Langzaamaan sluit zich het net rond de schrijver. Maar hij krijgt steun uit onverwachte hoek. Als de film iets aantoont, dan is het, dat iedereen slachtoffer van het systeem is: de schrijver die onder verdenking staat maar ook de eenzame afluisteraar. Hoopgevend is dat mensen ondanks het totalitaire regime in staat zijn om eigen keuzes te maken. Dit is een werkelijk fenomenale film waarin alle Duitse acteurs op indrukwekkende wijze ingetogen spelen. Alles is authentiek en stemming in beeld gebracht. Uit de beelden spreekt de angst, het wantrouwen en de paranoia van een leven in de DDR.

Tags: , , , ,

Moon – filmrecensie

Posted in film, meningen on November 10th, 2009 by diedericky

 

moon_poster_sam_rockwell

7d70ad6

Moon is een sciencefictionfilm zoals ze tegenwoordig niet meer worden gemaakt. Sam Bell (Sam Rockwell) werkt op basis van een 3-jarig contract in alle eenzaamheid op een maanbasis waar uit de bodem energie wordt gewonnen. Sams enige compagnon is de robot GERTY (voorzien van de stem van Kevin Spacey). Sam blijkt echter niet zo alleen te zijn als hij zelf denkt. Aanvankelijk denk je dat Sam gek wordt maar langzaamaan wordt het mysterie ontrafeld. De eenzaamheid en afstand tot de aarde wordt bijna ondragelijk als blijkt welke rol Sam nu echt op de maanbasis speelt. Het is een stemmige bijna existentialistische film zonder opsmuk geworden. De film wordt volledig gedragen door de sterk acterende Sam Rockwell. Hij laat op ongekende wijze een scala van emoties zien. De beklemmende bijna claustrofobische sfeer wordt nog eens extra benadrukt door stemmige klassieke muziek. Een aanrader!

Tags: , , , ,

Nothing Like the Holidays – recensie

Posted in film, meningen on October 24th, 2009 by diedericky

 

nothing-like-holidays-mr-gallery-x

Een op het oog hecht Puertoricaans gezin komt bijeen om kerst te vieren. Maar elk gezinslid heeft zo zijn of haar eigen problemen. Zo keert de zoon des huizes getraumatiseerd terug uit Irak, heeft zijn broer (onder druk van moeder) een onvervulde kinderwens, probeert zuslief zonder al te veel succes door te breken in LA en draagt vader een groot geheim met zich mee. Het thema ‘familiefeest’ is ooit meesterlijk verfilmd door Lars von Tier in ‘Festen’. Daar kan Nothing Like the Holidays niet aan tippen. De film laveert tussen drama en komedie en valt daardoor tussen het wal en het schip. Hoewel de film een aardig kijkje ,in de Latijns-Amerikaanse keuken geeft zijn de op zich sympathieke karakters te eendimentionaal en wordt onbedoeld het stereotype beeld van Latino’s als zijnde minder succesvolle, luidruchtige, feestelijke en heetgebakerde mensen bevestigd. Wel ademt de film een warme sfeer uit en heeft het duidelijk het hart op de juiste plaats.

Tags: , , ,

La Linea (The Line) filmrecensie

Posted in film on September 27th, 2009 by diedericky

2uj5cex theline

34hyiwx

Salazar (Andy Garcia) staat aan het hoofd van Mexicaans drugskartel maar heeft als gevolg van ziekte niet lang meer te leven. Tot ongenoegen van zijn eigen (buitenechtelijke) zoon Diablo (Jordi Vilasuso), heeft Salazar de macht overgedragen aan de niet bij de familie horende maar keiharde ‘Pelon’ (Easi Morales). Om Pelon te overvleugelen probeert Diablo alvast met enkele Afghaanse terroristen afspraken te maken over het transport van drugs uit Afghanistan naar de VS. Ondertussen wordt Pelon opgejaagd door de emotioneel labiele huurmoordenaar Mark Shields (Ray Liotta) die zich op zijn beurt inlaat met de vriendelijke prostitué Olivia (Valerie Cruz). De film kent een wat onduidelijk begin omdat niet de moeite genomen om karakters goed te introduceren. Na verloop van tijd ontvouwt zich toch een boeiend verhaal vol actie en intriges. De acteurs doen goed hun best maar het blijft soms gissen naar hun drijfveren. De ontknoping is bijzonder verrassend. De straatbeelden van de stad Tijuana, waar de film is opgenomen, ademen die typische Midden-Amerikaanse sfeer uit maar halen jammer genoeg ook de vaart uit de film. Al met al een goede thriller.

Tags: , , , ,

Fight Club – recensie / review

Posted in actueel, film on August 22nd, 2009 by diedericky

image.php fight_club_020fight-club

Fight Club is een klassieker uit 1999. De gevoelsarme naamloze hoofdpersoon, gespeeld door Edward Norton, leidt een nietszeggend bestaan, heeft een onbeduidende kantoorbaan en een appartement vol Ikea- spullen. Vanwege slapeloosheid besluit hij allerlei soorten zelfhulpgroepjes te bezoeken. Alleen daar, tussen de verslaafde, geestelijk of lichamelijk zieke mensen kan hij zijn emoties de vrije loop laten. De oplossing blijkt van korte duur. Hij ontmoet Marla Singer (Helena Bonham Carter) die net als hij als een ramptoerist op praatgroepsessies aanwezig is. De hoofdpersoon voelt zich door haar bedrogen. Dan ontmoet de hoofdpersoon de flamboyante Tyler Durden (Brad Pitt), een zeepverkoper, die in alles de tegenpool van de hoofdpersoon is. Tyler vindt dat mensen in de huidige tijd hun eigenwaarde hebben verloren. Mensen moeten weer gaan ‘voelen’ in plaats van consumeren. Om zijn punt te maken vraagt Tyler de hoofdpersoon om hem een klap te geven. Er ontstaat een vuistgevecht en na afloop voelen beiden zich als herboren. Ze besluiten een ondergrondse vechtclub op te richten, dat een groot succes wordt. Wat echter begint als een uitlaatklep voor opgekropte emoties, verandert al snel in een georganiseerde gewelddadige beweging. Het thema dat mensen in de huidige tijd niet meer in contact met hun eigen emoties staan, wordt hier op ingenieuze en pijnlijke wijze verbeeld. De film bevat één van de beste plotwendingen ooit. Er zit echter geen sprankje hoop in de film en het expliciete getoonde geweld kan kijkers afschikken. Ook vanwege de lengte van de film (119 minuten) is dit in meerdere opzichten een lange pijnlijke zit. Het slotstuk is erg ongeloofwaardig. Toch is dit een aanrader vanwege het sterke spel van Edward Norton en Brad Pitt.

Tags: , , ,

Crank: High Voltage – recensie review

Posted in film, meningen on August 14th, 2009 by diedericky

crank_high_voltage_poster2 crank-high-voltage-20090409032856082_640w

2009_crank_high_voltage_002

Een vervolgfilm is vaak meer van hetzelfde. Meestal stelt een vervolg teleur. Denk aan The Matrix Reloaded. In Crank: High Voltage is het script absurder, de explosies groter, het camerawerk nog schokkender. Alles is (nog verder) over de top. Het origineel wordt daarmee overtroffen. De film begint waar het origineel eindigt. Na zijn val uit de helikopter wordt het (zo bleek in het eerste deel) ijzersterke hart van Chev Chelios (Jason Statham) door de Chinese maffia gestolen en vervangen door een kunsthart. Natuurlijk is Chelios razend en zet hij de achtervolging in. Net als in het eerste deel laat hij een spoor van vernieling achter. Onderweg moet Chelios herhaaldelijk zijn hart op allerlei mogelijke manieren opladen. Zie bijvoorbeeld het plaatje hierboven. De film is doorspeend met (soms wat platte) humor. De kinetische cameravoering en de snelle montage is werkelijk fantastisch. Leuk is het gastoptreden van de onlangs overleden David Carradine als Chinese maffiabaas. Dom popcornvermaak van de bovenste plank. Ik kijk nu al uit naar het derde deel.

Tags: , , ,

Duplicity – recensie / review

Posted in film on August 12th, 2009 by diedericky

duplicity_2 Duplicity_l

duplicity

Duplicity gaat over bedrijfsspionage. Een farmaceutische bedrijf staat op het punt om een nieuw product te lanceren waarmee zij hoopt de grootste marktpartij te worden. Een concurrerend bedrijf schakelt Ray Koval (Clive Owen) een voormalig MI6-agent, en Claire Stenwick (Julia Roberts) een voormalig CIA-agente, als bedrijfsspionnen in om de blauwdruk van het product nog voor de lancering in handen te krijgen. De film begint nogal verwarrend maar gaandeweg wordt alles in flashbacks uitgelegd. Het script is inventief. Helaas schort er het nodige aan de uitvoering. Julia Roberts en Clive Owen zijn niet minsten maar van enige chemie tussen de beide hoofdrolspelers is geen sprake. De gevatte dialogen worden met name door Clive Owen uiterst monotoon en onnatuurlijk afgedraaid. Het grootste deel van de film kijkt Julia Roberts alsof ze in een constante staat van depressiviteit verkeert. Het thema van geliefden die elkaar in professioneel opzicht de loef afsteken, zagen we als eens eerder in de film ‘Mr. & Mrs. Smith’. Anders dan bij Robert en Owen was (en is) er bij Jolie en Pitt wel chemie en had ‘Mr. & Mrs. Smith’ meer vaart, actie en humor. Wel is aardig dat de film, anders dan de meeste thrillers uit de VS, geheel geweldloos is.

Tags: , , ,