Slash – Slash recensie

Posted in actueel on April 3rd, 2010 by diedericky

 

slashcover

Slash, de legendarische (ex)gitarist van Guns ’n Roses, probeerde in de jaren negentig met z’n Snakepit voet aan de grond te krijgen. Slash omringde zich toen met een aantal onbekende muzikanten maar wist hiermee niet te overtuigen. Met het gelijknamige “Slash” gooit Slash het over een andere boeg. Anders dan zo’n titel doet vermoeden draait niet alles om Slash zelf. Een waslijst van bekende gastmuzikanten bieden Slash de helpende hand. En met succes. Het levert een bijzonder afwisselende plaat op. Slash heeft nummers gecomponeerd die op het lijf van zijn huurlingen geschreven zijn. Openingsnummer ‘Ghost’ , gezonden door Ian Astbury van The Cult is een stevige recht-toe-recht-aan rocksong, uitstekend geschikt voor goedgevulde stadions. De doorleefde stem van Lemmy Kilmeister van Motorhead past precies bij de snelle riffs van ‘doctor Alibi’. “Gotten” dat onder poprock kan worden geschaard, wordt gezonden door Adam Levine van Maroon 5. Hoogtepunt is het aanstekelijke Promise met Chris Cornell, bekend van Soundgarden. Tegenvaller is “Crucify the Dead” met Ozzy Osborne die geen blijvende maar uitgebluste indruk maakt. Misschien had Ozzy beter “Nothing to Say” kunnen inzingen, dat doet denken aan Metallica. Oude rockers Iggy Pop en Alice Cooper overtuigen wel op het denderende “We all gonna die” en de bonustrack “Baby can’t Drive”. Hoewel Slash zelf minder op de voorgrond treedt, brengt hij op bijna elk nummer wel een fantastische solo ten gehore. Alleen op het instrumentale en meeslepende “Watch This” gaat Slash samen met Dave Grohl (Nirvana / Foo Fighters) en Duff McKegan (ex Guns ’n Roses / Velvet Revolver) helemaal los. Ja ja, Slash kan het nog steeds. Nog een eervolle vermelding voor “By the Sword” dat met de zang van Andrew Stockdale en de mee tokkelende Jimmy Page sterk doet denken aan Led Zeppelin. Al met al is dit album een geslaagde comeback. Voor iedereen die van Rock houdt (ja met een hoofdletter).

Tags: , , , ,

Nine – filmrecensie

Posted in film, meningen, muziek on February 28th, 2010 by diedericky

 

 

Nine-Movie-Posters-nine-2009-9419571-950-1407 nine-21 nine_katehudson-danieldaylewis

 

De film vertelt het verhaal van filmregisseur Guido Contini en speelt tijdens de hoogtijdagen van de befaamde Cinecittà Studio’s in Rome. Na enkele flops wil Guido zich revancheren maar zijn nieuwste film alomvattend getiteld ‘Italia’ wil maar niet vlotten. Ondertussen bezwijkt hij bijna aan de druk van pers, fans, zijn altijd aanwezige producent en de vrouwen in zijn leven. Een flinterdus verhaal dus. Guido, hoewel uitstekend gespeeld door Daniel Day-Lewis, is bovendien een door zichzelf geobsedeerde labiele man die zelden sympathiek overkomt. Daar staat tegenover dat de film een lust is voor het oog en het oor met de weelderige decors en de muzikale intermezzo’s van vele bekende actrices Penélope Cruz,Nicole Kidman, Judi Dench, Kate Hudson, Sophia Loren, Stacy Ferguson. Een mooie gestileerde mix van film en musical dat geen moment verveelt maar wel een spetterend slotstuk mist.

Tags: , , , ,

Neutral Milk Hotel – In the Aeroplane over the Sea – recensie

Posted in meningen, muziek on February 12th, 2010 by diedericky

in-the-aeroplane-over-the-sea-cover

In het rijtje muziekmeesterwerken uit de jaren ’90 mag het album ‘In the Aeroplane over the Sea’ van de band Neutral Milk Hotel niet ontbreken. Bij het grote publiek zal deze band niet bekend zijn en dat is jammer. Zangerliedjesschrijver Jeff Mangum maakte voor deze plaat schijnbaar simpele liedjes die je ziel werkelijk doorsplijten. Zeer toegankelijke Pop-folk met onweerstaanbare melodieën en naïeve teksten over onschuld, schoonheid en vergankelijkheid. O zo mooi. Hoogtepunten zijn de titeltrack en ‘Holland, 1945’ over Anne Frank.

Tags: , , ,

Smashing Pumpkings – Song for a Son

Posted in meningen, muziek on January 1st, 2010 by diedericky

 

smashingpumpkins-songforaso ALO-014727

 

De Smashing Pumpkins waren in de jaren ’90 heel groot. Met klassieke platen als Siamese Dream en Mellon Collie and the Infinite Sadness werd de wereld veroverd. Daarna haalde enig overgebleven bandleider Billy Corgan nooit meer het niveau van het oudere werk. De laatste langspeler Zeitgeist stelde, op enkele nummers na, ronduit teleur. Maar Corgan is terug aan het firmament met het nummer ‘Song for a Son’. De snerpende stem van Corgan blijft voor fijnproevers maar de muziek is ontegenzeggelijk episch. Het is een combinatie van orgels en opzwellende en meeslepende gitaren a la Led Zeppelin. Ik kom superlatieven tekort. Dit is WAANZINNIG GOED! Zo worden nog maar weinig liedjes gemaakt. Gaat dat luisteren. En dat kan makkelijk omdat het nummer gratis (!) op de website http://www.smashingpumpkins.com aangeboden. En dat is nog niet alles. Het nummer is een voorloper van een nieuwe conceptalbum getiteld Teargarden by Kaleidyscope dat naar verluidt 44 nummers (!) zal tellen die telkens in kleine delen gratis (!) op de website zal worden uitgebracht. Ongelofelijk. 2010 wordt een fantastisch jaar.

Tags: , , , ,

This is it – filmrecensie

Posted in film, meningen on December 20th, 2009 by diedericky

 

MJ-THIS-IS-IT2This-Is-It-Pic-11  michael-jackson-getty-392

‘’This is it’ is een aaneenschakeling van repetities die Michael Jackson, zijn musici en dansers hielden ter voorbereiding van de concertreeks die er echter nooit zou komen. Volgens de makers (AEG live en Sony) is de film  bedoeld als hommage aan de fans maar zal ongetwijfeld ook de kassa doen rinkelen. Over lijkenpikkerij gesproken: volgens de autopsierapporten zou de 50 jarige Jackson een lichamelijk wrak zijn geweest maar daar is tijdens de repetities weinig van te merken. De objectieve kijker ziet immers een man aan het werk die nog steeds goed kan zingen, een ongeëvenaard ritmegevoel heeft en redelijk veel energie heeft. Dan bekruipt je het gevoel dat Jackson misschien de concerten toch best aan had gekund.  Omdat de film als een ‘achter de schermen’ extraatje aanvoelt vraag ik mij af of de makers de nagedachtenis van Jackson een dienst bewijzen. Eenmaal van het podium af zakt ook de film als een pudding ineen. Er zijn geen interviews met Jackson over de komende concertreeks. Dat zou interessant zijn geweest. Jackson draagt bijna altijd een zonnebril en mompelt zo nu en dan wat over zijn liefde voor het milieu. De film liet mij achter met een wat teleurgesteld gevoel: het had zo’n mooie show kunnen zijn. Gelukkig zijn er ook concertregistraties verkrijgbaar uit Jacksons hoogtijdagen.

Tags: , , , ,

Love Happens – filmrecensie

Posted in film, meningen on December 14th, 2009 by diedericky

 

LVH_1Sheet_1 (Page 1) love-happens love_happens01

 

Een goeroe op het gebied van leedverwerking Burke Ryan (Aaron Eckhart) ontmoet in het hotel waar hij een lezing geeft bloemiste Eloise (Jennifer Aniston). Door Eloise komt Burke erachter dat hijzelf nog veel leed heeft te verwerken. En natuurlijk bloeit er iets moois tussen de twee. Gaap. De film is oversentimenteel, niet grappig en zit vol voorspelbare dialogen. Enig lichtpuntje: Jennifer Anniston is altijd prettig om naar te kijken. Toch een dikke onvoldoende.

Tags: , , ,

Inglourious Basterds – filmrecensie

Posted in film, meningen on November 26th, 2009 by diedericky

 

 

inglourious-basterds-new-poster1 Inglourious-Bastards inglourious-basterds-19311

Inglourious Basterds is de laatste film van Quentin Tarantino. Films van Tarantino zijn bijna altijd bijzonder. Ook nu weer. Inglourious Basterds speelt zich af tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. Net als in zijn Kill Bill filmreeks is ook Inglourious Basterds verdeeld in hoofdstukken waarin de twee verhaallijnen uit de doeken worden gedaan. Het Joodse meisje Shosanna (Mélanie Laurent) weet te ontsnappen aan een door de Duitsers aangericht bloedbad en duikt onder in Parijs. Rond diezelfde tijd zaait een groep partizanen onder leiding van Aldo Raine (Brad Pitt) dood en verderf onder Duitse soldaten. Zowel het meisje als de partizanen hebben een geheel eigen plan om de Duitsers de genadeslag toe te brengen. Maar de dingen lopen net iets anders dan gedacht. Elke Tarantino film is een orde aan de filmindustrie. Alleen al de openingsscene van de boer die in de verte de Duitsers ziet aankomen en zijn gezinsleden maant om naar binnen te gaan, komt regelrecht uit ‘Once Upon A Time in The West’ van Sergio Leone, waarin precies zo’n scene zit. Met dien verstande dat het geen Duitsers maar het bandieten zijn. Je voorvoelt dat dit niet goed gaat aflopen. Maar er zijn meer overeenkomsten met de klassieke Spaghetti Western: de goeden zijn net zo slecht als de kwaden en natuurlijk de plotselinge en groteske geweldsscènes. Een Tarantino film is geen Tarantino film zonder absurde karakters en dito dialogen. Dat is wel iets waarvan je moet houden. Hier zul je geen morele diepgang vinden. Qua acteerprestaties is Brad Pitt helaas de zwakste schakel met zijn veel te vet aangezette Amerikaanse accent. De helft van de tijd versta je geen woord van wat hij zegt. De show wordt onmiskenbaar gestolen door Christoph Waltz met zijn vertolking van Hans Landa, de ijskoude, ietwat sinistere doch uiterst hoffelijke SS-officier die op geheel eigen wijze jacht maakt op de bende. Misschien wel de slechtste slechterik van de laatste jaren. Tot slot zit de film boordevol muziek van hedendaagse bands maar ook van Ennio Morricone, bekend voor zijn soundtracks voor – jawel – Spaghetti Westerns.

Tags: , , , ,

Das Leben der Anderen – filmrecensie

Posted in film, meningen on November 17th, 2009 by diedericky

leben_der_anderen leben_der_anderen_das_gross large_349364

De film vertelt het verhaal van een schrijver in het voormalige DDR die onder verdenking komt te staan van de geheime dienst, de Stasi. Als een bevriende regisseur zich van het leven berooft, besluit de schrijver een daad te stellen. Langzaamaan sluit zich het net rond de schrijver. Maar hij krijgt steun uit onverwachte hoek. Als de film iets aantoont, dan is het, dat iedereen slachtoffer van het systeem is: de schrijver die onder verdenking staat maar ook de eenzame afluisteraar. Hoopgevend is dat mensen ondanks het totalitaire regime in staat zijn om eigen keuzes te maken. Dit is een werkelijk fenomenale film waarin alle Duitse acteurs op indrukwekkende wijze ingetogen spelen. Alles is authentiek en stemming in beeld gebracht. Uit de beelden spreekt de angst, het wantrouwen en de paranoia van een leven in de DDR.

Tags: , , , ,

Moon – filmrecensie

Posted in film, meningen on November 10th, 2009 by diedericky

 

moon_poster_sam_rockwell

7d70ad6

Moon is een sciencefictionfilm zoals ze tegenwoordig niet meer worden gemaakt. Sam Bell (Sam Rockwell) werkt op basis van een 3-jarig contract in alle eenzaamheid op een maanbasis waar uit de bodem energie wordt gewonnen. Sams enige compagnon is de robot GERTY (voorzien van de stem van Kevin Spacey). Sam blijkt echter niet zo alleen te zijn als hij zelf denkt. Aanvankelijk denk je dat Sam gek wordt maar langzaamaan wordt het mysterie ontrafeld. De eenzaamheid en afstand tot de aarde wordt bijna ondragelijk als blijkt welke rol Sam nu echt op de maanbasis speelt. Het is een stemmige bijna existentialistische film zonder opsmuk geworden. De film wordt volledig gedragen door de sterk acterende Sam Rockwell. Hij laat op ongekende wijze een scala van emoties zien. De beklemmende bijna claustrofobische sfeer wordt nog eens extra benadrukt door stemmige klassieke muziek. Een aanrader!

Tags: , , , ,

Creed – Full Circle recensie / review

Posted in meningen, muziek on October 28th, 2009 by diedericky

61VX9DzSYIL._SS500_

Vroeger moest ik niets van de rockband Creed hebben. De bandleden wilden met hun nep-muziek eind jaren negentig maar al te graag meeliften op het succes van Pearl Jam en Nirvana. Waar deze bands uitblonken in vakmanschap en oprechtheid, viel Creed door de mand vanwege de arrogante opstelling van sommige bandleden en de pseudoreligieuze teksten. Na een paar hitjes verdween de band al snel van het toneel. Nu vindt de band het kennelijk weer eens tijd voor een ‘we-hadden-toen-succes-en-het-geld-is-op-reünie” en wordt een nieuw album getiteld ‘Full Circle” gelanceerd. In de huidige tijd die toch vooral gekenmerkt wordt door muzikale verschraling moest ik Creed maar weer eens een kans geven. Na de nieuwste plaat beluisterd te hebben, heb ik alweer spijt. Muzikaal lijkt de band sinds de jaren ‘90 te hebben stilgestaan. Irriteerden de eentonige gitaarriffs en de overdreven bezwerende zang van Scott Stapp mij vroeger al, dat is nu niet anders. Enkele uitzonderingen daargelaten zijn de nummers zo generiek (lees: saai) dat je ze nauwelijks uit elkaar kunt halen. Alleen het rockende ‘Fear’ en het rustige ‘Rain’ overtuigen. Dat is een score van 2 op 12. Voor het overige kun je de plaat links laten liggen.

Tags: , , , ,